Çok şey gördüm, beni yüzüstü gömün...

İş çıkışı Olgunlar'da başlayan alkolizm yolculuğunun çıkış noktası: yukarıda paylaştığım Hakan Günday cümleciği.

Sıradan bir gündü.

Mesai bitimine pek az kalmıştı.

Sigara içmeye, yangın merdivenine çıktım.

Ankarasal iklimin, küf kokan rüzgarıyla yüz yüze gelmemle bilinçaltımdan o cümleciğin çıkması bir oldu.

Ajanstan nasıl çıktığımı bilmiyorum.

Kendime geldiğimde, elimde ucuz şarapla Olgunlar'daydım.

Bir kaç dosta rastladım. (Olgunlar eşrafından, sanatsever korsanlar) Kırmadılar beni. Hayyam'dan üç beş rubai okuduk, bir de Necip Fazıl'ın ''Çile''sini, hatırlayabildiğimiz kadarıyla.

Sonra meyhaneye geçtik... Orhan Baba çalıyordu, ''Anam da babam da sensin şarap , bir tek sırdaşım meyhaneci...''

Totalde kafamı patlatan 2 cümleye sahiptim.

Patlıcanlı kurabiye gibiydim.

Kafam patlayacaktı, gözlerim doluyordu ki, aklıma jefriy düştü. Tanışamadığım biricik dostum. Çok bulanıktı herşey, birbirine girdi.


Yeniden kendime geldiğimde Sakarya Caddesi'ndeydim. Can Balık'ta kalamar yiyordum.

Masamda bira vardı, ekmekten bir ısırık aldıktan sonra farkettim. İnsanlar tuhaf tuhaf bakıyordu, sonra bir adam Allah rızası için ayet'el kürsi gibi bir kağıt satmaya kalktı, görmüyor musun dedim halimi gitti...

Garson rahatsızlığını hissettirircesine masamı siliyodu. Yemeğim bitmeden bir kaç defa masam silindi.

Beni onore ettiklerini varsaydım.

Biraz daha içmeliyim deyip, ufaktan devam ettim.

Bilincim tekrardan yerine geldiğinde odamda, Ağır Roman'ı izliyordum.

Reis Şermin'i( süslü püslü beyaz at, Tıbı'nın manita) zikti, Tıbı intahar etti.

Saatler sonra duyduğum ilk ses telefonun alarmıydı.

Hatırladığım bir arkadaşın ''sen iyice manyadın'' içerikli mesajı ve evet kayışı tekrardan kopardım yanıtı.

Saat 17:04, 26 dakika kaldı, mesai bitiyor.

Ben o rüzgardan yine yedim.

Aklımda sadece şarap var.

'' Anam da babam da sensin şarap''

Gecenin seyrini rüzgar tayin edecek.

Kayışı yeniden koparıyorum, evet.