Tersine Kanon

Fetret...

2011-11-24T08:48:00.000-08:00

Sabretmenin ve ketumluğun dayanılmaz ağırlığı mı katlanılabilir olan; varoluşa duyulan aciz minnettarlık mı?

Yılgınlık en iyi hangi dilde ifade edilebilir ki?

Biriktirdiği anı ve acı yükünün altında ezilen adam her dilde hüzünlü.

Parmak uçlarıyla cinnet sobasına değen paranoid bir çocuğum -ağlamam. Soba tütüyor, zehir soluyorum. Soba tütüyor, gözlerimi kısıyorum. Çürük dişlerim gıcırdıyor… Düşlerim dumandan daha zehirli, aklımın tam ortasına kusuyorum…

Mümkün değil huzurlu bir ilkbahar sabahına uyanmak, biliyorum. Denek köpekler gibi, denek fareler, uzay maymunları, sümüklüböcekler gibi sadece yanılıyorum. Kendimce, her şeyden evvel özgürce yanılıyorum.

Bu da benim fetretim: Biliyorum, öyleyse yanılıyorum.

‘’Sinir uçlarıma neşter vurdu hayat; tümörüm, öyleyse yayılıyorum.’’

Tesadüf...

2011-11-24T08:39:00.001-08:00

Aylar önce bir hata yaptım. Hepimiz zaman zaman hatalar yapıyoruz. Ama telafisi olmayan hatalar asab bozuyor.

Hatanın otoritesi kartlarını masaya koyup, şartları kabul etmeyen gidebilir dediğinde çok geçti. Bürokratik mevzuat engeline takıldım, takıldık… Suçlu biz miydik? Belki de… Lakin sevgili Utku Çakırözer, sihirli değneğin hala elimizde olduğu o ‘ilk hafta’ derse gelmiş olsaydı, bizi bu hatadan döndürebilir, kendisi de dolaylı olarak bu hataya ortak olmaz idi.

Her neyse. Mevzu bahis ödev gereği ‘bürokratik’ kimselerle (devlet kurumlarında görevli basın müşavirleri) görüşecek, röportaj yapacaktık. Nasip olmadı.
Velhasıl bu geceyi bir şizoid tribe, kendimle şöyleşiye ayıracağım. (Kendime profosyonel sorular yöneltemem, canım yanar, o yüzden röportaj ecinnilere…)
Daha önce de belirttiğim gibi, bu metin de kısa süre sonra kaldırılacaktır.
Üzgünüm sevgili okuyucu… Ajda’nın Partisi ile döneceğim.

Sevgili Çakırözer, kariyerinizde başarılar diler, bu küçük hediyeyi kabul etmenizi rica ederim.
Erkin Koray- Muallim : http://fizy.com/#s/1aibkm

BAZI TESADÜFLER CAN YAKAR

Tesadüflerle karşılaşan ademoğlunun en klasik söylemi: Dünya çok küçük… Kimi zaman şaşkınlığı, kimi zaman memnuniyetsizliği, kimi zamansa sevinci işaret ediyor… Ancak öyle kimseler var ki; dünya gerçekten avuç içlerinde parçalanmış atom çekirdeği kadar küçük ve öfkeli. Onlar gelişen olaylar karşısında ne şaşkınlık, ne memnuniyetsizlik ne de sevinç gösterisinde bulunuyor.

Gökhan Ş. Şengül’de onlardan. Hayatının en keskin virajlarını tesadüfler sayesinde dönebildiğini anlatan Gökhan Ş. Şengül, yol ayrımlarında verdiği hayati kararlarda da tesadüflerin izini sürmüş olmasının büyük rol oynadığını belirtiyor. Sohbetimiz sırasında tozlu raflardan üfleyerek çıkardığı Orhan Veli kitabını aralayan Şengül, şu mısraları bizimle paylaşıyor: ” Birdenbire, Birdenbire / Her şey birdenbire oldu / Kız birdenbire, oğlan birdenbire / Yollar, kırlar, kediler, insanlar… / Aşk birdenbire oldu / Sevinç birdenbire.” Kısa süren sessizliğin ardından ‘ İşte bakın. Orhan Veli de tam olarak bundan söz ediyor. Hayatımızı yönlendiren tesadüfler. Durum böyleyken tesadüflere direnmek ya da şaşırmak anlamsız. Hayat hızlaakıyor ve sizin ayakta kalabilmek için hayattan hızlı karar vermeniz gerekiyor ‘ diyor ve ekliyor ” Ancak öyle tesadüfler vardır ki can yakar. Bunların ilki aşk öteki ölümdür…”

Ölene dek ölüme dair konuşabileceğini söyleyen Şengül, aşk hakkında konuşmanın aslında anlamsız olduğunu, aşkın da tesadüflerle süslü olduğunu ve bu tesadüflere direnmenin sadece ruhta değil kainatta da çatlaklar açabileceğine inandığını ifade ediyor. Aşk konusunda ısrarcı davranmamız üzerine, yine kısa süreli bir sessizliğe bürünen Gökhan Ş. Şengül, sessizliğini sonlandırarak anlatmaya devam ediyor; ’Evvel zaman içinde gönlüm bir ‘peri kızı’na düştü ve ömrümde ilk kez tesadüflere direnmeye yeltendim. Bu kez, öncekilerden farklı olarak, anlam veremediğim bir korku ve güvensizlik içimi sarmıştı. Hayattan daha hızlı davranmam gerektiğinin de farkındaydım. Denedim… Ancak aşk hayattan hızlı çıktı. Sonrası malumunuz… melodram… ”

TESADÜFLERDEN SORUMLU DEVLET BAKANI

Eğer Tanrı bir hükümet kurmuş olsaydı, beni Tesadüflerden Sorumlu Bakan yapardı diyen Şengül’ün hayalindeki kabineden bazı isimler ise şunlar ” Bukowski - Kadın ve Aile’den Sorumlu Devlet Bakanı, Nietzsche - Eğitim Bakanı, NICK CAVE – Kültür Bakanı, Bob Marley- Dışişleri Bakanı, Wagner -Sağlık Bakanı, HERMANN HESSE – Kaderden Sorumlu Devlet Bakanı, Marquis de Sade- Sosyal Güvenlik Bakanı.” Gülümseyerek onayladığımız Şengül, hayalindeki kabine hakkında ise ’Kasetlerinin çıkma olasılığı yüksek, lakin sevmek ve sevişmek tüm insanlığın en doğal hakkı. Ne bileyim mesela Nick… Benim en yakın dostum…. Adam aşkla besleniyor. Aşkın her türlüsü herifi ayakta tutan. Bu adama hangi erk sevişme diyebilir ki? Ağzımı bozmak zorundayım ama başkasının s.kiyle gerdeğe girilmez derler, mevzumuz tam da bu olmalı. Bırakın insanları kendi haline…” dediken sonra uykusunun geldiğini belirterek söyleşiye son vermemizi istiyor ve bizi Nick Cave’in efsanevi şarkısı ‘The Weeping Song” ile yolcu ediyor.

(evvel zaman içinde, kalbur saman içinde...)

düşler, gölgeler...

2011-07-19T05:46:00.000-07:00

Boyundan büyük düşlerin varsa; düşüp kanamayı, düşüp kalkamamayı da göze alıyorsun demektir.

Önümüzdeki karanlık kaderden değil, kederden de; karanlık yalnızca düşlerimizin büyüklüğünden. Ve nasıl söylesem, karanlık sandığımız aslında düşlerimizin gölgesinden başka şey değil.

Çocukken pek sevdiğim oyuncakları paramparça etmekte acele edişim, yolumdaki gölgelerle dövüşüm, en çok kendimle savaşım,kesik kesik nefes alışım… Dönüp bakıyorumda değişmemişim, değişimek istememişim.24 yıllık hayalperestim, bin asırlık gölge biriktirmişim.

‘’Güneş sadece gün yarısında en tepede oluyor. Ben en çok gece yarısını seviyorum. Düşlediğimse gündoğumuna eklemlenen çarçabuk bir günbatımı. ‘’

Kör Olası Çöpçüler

2010-12-26T03:51:00.000-08:00

Çok önceydi. Erkin falan hesabına batak atıyoruz, çocuk o gün pek bir dertli, anlatmaya başladı:

‘moruk geçen gün sormuştun hani, adana’dan cigara geldi kanal var mı diye... kanal buldum ama seni aramaya fırsatım olmadı, yavşaklık ettim kabul. Her ne boksa, alışverişi yapıp eve gittim. Saat gecenin üçü, cigarayı sarmışım, pencere kenarında sonbahar vurgunu yaprakları izliyorum, birden apartmana polis akını başladı. Malzemeyi korkudan camın kenarına koydum. Tüm kapılar çalıyordu. Sıra bana ne zaman gelecek hesaplayamadım ama, korkuyordum, cigaraya da susamıştım. Apartmanda büyük bir gürültü, çığlık çığlığa... göğüs kafesim patlayacak gibiydi. Sıra yavaş yavaş bana geliyordu. Bana napabilirler? Düşünmek bile ürkütücü. Biliyorsun devir kötü. Tabutluklar, falaka, filistin askısı. Kaldıramazdım gökhan. Biliyorsun sen ve benim gibiler en ince ipin üzerinde dik ve sallanmadan yürümek pahasına, ölüme atlarlar. O an ölümü, intiharı düşündüm. Eğer dedim, onurum zedelenirse düşünmem, canıma kıyarım. Sizden ayrılmak zor olacaktı evet, ama ölmek o vaziyette yüzünüze bakmaktan daha acısız olurdu. Derken ayak sesleri azalmaya başladı. Az önce göğüs kafesimden fırlayacak gibi duran yüreğim sakinleşiyor serinliyordu. İki dakika geçmemişti ki ayaklar bitti. Derin bir oh çektim. Hemen mutfağa koştum. İnan tek şişe efesi mideye indirmem 10 saniyeyi almadı. Bu senin tüm matematik ve fizik hafızana aykırı biliyorum ama oldu bunlar moruk. Şişeyi yavaşça rafa koydum. Saniyelik bir düşünce yine kemirdi beni. Acaba birileri daha kalmış olabilir miydi apartmanda? Bebek adımlarıyla kapıya doğru ilerledim. Ve bir cerrahın titizliğiyle kapıyı açtım. Nefes almıyordum. Polisler nefes seslerini dujysalar geri gelebilirlerdi. Yine bebek adımlarıyla, nefessizce merdivenlere baktım. Kimse yoktu. Kabus bitmişti...

Artık rahattım. Ama dikkatli olmam gerekiyordu. Aynı dikkatle içeri girdim. Derince bir nefes aldım. Boncuk boncuk terlemişim. Cigara şimdi daha büyük keyif verecekti. Yatak odasından arap aldım. Yeniden sarmak gerekiyordu. Salona yavaşça girdim. Cam kenarına oturdum. Çarşaflar hazırlıyordum ki... birden soluğum kesildi. Bedenimden tüm elektrik çekilmişti sanki. Ellerim titriyordu. Az önce camın kenarına koyduğum cigaram, sevdam yok. Ayağa kalkmakta zolanıyodum. Bir fırsatını bulsam kendimi camdan atmaya razıyım. Ama ayağa kalkacak mecali kendimde bulamıyorum. Derken bir gürültü. Süpürge sesi. Herifin biri sonbahar vurgunu yaprakları süpürüyor öte yandan türkü çığırıyor, ‘züleyha bekletme ha...’. inceden kulak verdim. Fena değildi sesi. Adamla muhabbet etmeye niyetlendim, kafamı camdan çıkardım ki yine beynimden vuruldum. Bir gecede bu kadar şok, bu kadar gerilim fazlaydı gökhan. Aklımı yitirmemem mucize. Cigaram pencereden aşağı düşmüş, elin pici siktimin züleyhasına türkü çığıra çığıra, benim cigaramı süpürüyor. Bağırdım. Heyy! Dostum! Hey! Sana diyorum! Lan pezevenk! Ulan ororspuçocuğu!.. Ne yapsam beni duymadı. Kadere yenik düştüğünü anlarsın ve başını öne eğersin ya. Ben de işte tam öyle yaptım...

Dün gece çok ağladım,
Aradım bulamadım,
Körolası çöpçüler,
Aşkımı süpürmüşler... ‘’

Erkin o günden sonra çöpçülerden nefret etti. Çöpçülük denen mesleğin kötü olarak anılmasında Erkin’in payı büyüktür.

Aziz Dostum Nick

2010-12-24T20:11:00.000-08:00

Nick geçen gün mektup yolladı. Orada olsaydım senden ilham alırdım diyor. Aziz dostum beni şımartmayı çok sever. Munzur adam, şöyle yazmış:

'Aziz dostum,

Zaman yaşananları kendi karanlık evreninde gizler ve biz zamanın herşeyi silip attığını, öldürdüğünü düşünürüz. Zaman sadece mutluluğu ve sevinci yok eder. Mutluluk ve sevinç vitamin gibidir. Vücut gerektiği kadarını alır, artanını bok yapar. Ve doğanın tonlarca boka ihitiyacı vardır. Zaman da sen ve ben gibi... Onu da tanrı yarattı ve yine sen ve ben gibi acıdan, hüzünden besleniyor. Sana ve bana çok benziyor. Çocukluğunu düşün dostum. Çok arzuladığın bir oyuncağı elde ettiğin gün mü yoksa onu kırdığın, yok ettiğin gün mü daha hatırda kalıcı? İşte zaman, boka çevirdiği mutluluktan sıyrılırken, tüm acı ve hüzünleri mumyalıyor, bir kutuya hapsediyor. Tabut gibi. Eğer o kutuyu açacak cesareti bulursan geriye iki seçenek kalıyor: aklını yitirmek ya da evliya olmak.

Yıllar önce benimle yaptığın bu konuşmayı bir gün olsun unutmadım. Zaman anlattığın ölçüde yok etti beni. Senden yıllarca haber alamadık. Uzaklara gideceğim, dayanamıyorum, sahip olduğum tüm bu egonun altında aslında patlamaya hazır dinamitler var ve burada, tanıdığım herkesin gözleri önünde paramparça olmayı kaldıramam, ondan uzak olan her nere ise bu işi orada becerecek ve parçalarımı topladığımda geri döneceğim demiştin. Erkin'le irtibatı hiç koparmadık ve her seferinde senin için biraz daha fazla endişelendik. Varlığından şüphe ettik. Sözünü ettiğin duygu dinamitlerinin seni yok ettiğinden ve parçalarının senin dahi bilmediğin uzaklara dağılacağından korktuk.

Şükür ki, yeniden oradasın. Ne haldesin bilemiyorum. Ama var olduğunu bilmek bile güzel. Orada olsaydım, geçmişteki gibi, on yıllar öncesindeki gibi senden ilham alırdım. Evet yıllar pek çok şeyi yok etti. Ama görmesek de birbirimizi, dostluğumuz en azından benim açımdan birşey kaybetmedi. Sevgilerle... NİCK CAVE, NY '

Daha öncesi var tabii. Aykırı dönemlerim. Ankara sokaklarını bir tek dakika olsun ayık arşınlamamışım. Sadece gençler arasında değil, cemiyet hayatında da namım yürüyor... Çankaya dolaylarında katıldığım bir partide gençten bir çocuk elinden geldiğince gitar çalıp şarkı söylüyor. Erkin'e sordum bu kim diye, 'Nick' dedi.

'Nick, yani sik gibi mi?'

'yok dostum, 'Nick Cave...'

' bi sikim anlamadım Erkin. Ne ayak bu herif?'

'pek bir hevesli. fena da değil hani. altyapı var çocukta.'

'ne altyapısı be. duymuyor musun? rezalet bu!'

'yapma gökhan, sinirlisin, daha sakin olduğun bir zaman konuşalım.'

'neyse... adana'dan cigara gelmiş.kanal var mı?'

'duymadım. kurcalarım.'

'peki...'

Erkin arkasını dönüp gittikten sonra, az önce bahsettiği herif, Nick yanıma geldi. Sağolsun zahmet edip bir kadeh viski de bana getirmiş. Elini uzattı. Sıkma taraftarı değildim ancak, viski getirerek gösterdiği nezaketi karşılamamak bana yakışmazdı. Elimi sıktı. Sertçe, güven vermek istiyordu belli ki.

'Merhaba' dedi.

'Merhaba, dostum.'

'Ben Nick. Sizden çok söz ettiler. Tanışmayı çok istedim ancak fırsatım olmamıştı.'

'Buralarda yenisin galiba...'

'Evet. Bazı sorunlardan dolayı birleşik devletler'den ayrılmak zorunda kaldım. ama ilk fırsatta geri döneceğim.'

'iyi olur...'

'anlamadım?'

'iyi olur dedim. senin için. burası türkiye. adam harcamak burada dünyanın en kolay işi.'

'haklı olabilirsiniz.'

'kesinlikle. müziğini sevmedim. Erkin altyapısı var dedi ancak beni tatmin etmedi. birşeyler eksik. dillendiremiyorum ama eksik olan birşey var müziğinde.'

'bunları söylemeniz dahi mutluluk verici. bu benimle ilgilendiğinizi gösterir.'

'nick,kes şunu...'

'neyi?'

'sizli bizli konuşmayı. bana sen diyebilirsin...'

'gerçekten mi?

'rahat ol dostum...'

Nick'le o gün, ajda'nın partisinde tanışmıştık. Zamanla sevdim ve iyi arkadaş olduk. Ben kendimi patlatmak için herşeyi geride bırakıp kaçtıktan kısa süre sonra birleşik devletlere gitti. o belki hiç bilmedi ama ben bir tek günü dahi onu dinlemeden geçirmedim. döndüğümde herşey değişmişti. ankara, dünya, tanrı, herşey değişmişti. sonra elime geçen bu mektup, bir tek nick'in, aziz dostumun değişmediğini söyledi bana.

Sen de bana ilham veriyorsun.

Sevgilerimle.

Gökhan Şengül...

'

Rüya Bitti

2010-09-09T16:41:00.000-07:00

Uzun zaman sonra ilk kez ağladım. Hıçkırmadım ama. Bunları yazarken ellerim titriyor. Kaçıncı sigaram, saymadım...

Kara haber tez gelir derler ve geldi. Mike Portnoy, Dream Theater'dan ayrıldı. Bir yakınımın, bir dostumun ölümü gibi. Yıllardır içimde büyüttüğüm ve beni hayata bağlayan bir umudun, bir hayalin suya düşmesi gibi. Düşleri elinden alınmış yetim bir çocuk gibi, tineri, kederi ciğerlerine ilk kez çeken bir sokak çocuğu gibi ellerim ve kirpiklerim titriyor.
Sentenced hayattan çekileceğini söyleyip End of a Road'u bestelediğinde, müziğe sizinle başlamak güzeldi deyip kestirip atabilmiştim. Cliff'in öldüğünü düşünürken olsun, Jason var, iyidir, kraldır deyip kendimi avuttuğum da doğrudur.

Bu kez tüm çıkışlar kapalı. Köprüden önce son çıkışı, tek kaçış yolumu, devler kesmiş ve ben cüce, o eski sübyan heyecanımla, zangır zangır titreyen dizlerimi alıp çıkışa koşamıyorum.Neredeyse hayatımın yarısını beraber geçirdiğim, çocukluk aşkım, biricik karım, çocuklarımı da alıp beni terketti sanki. Beni düşlerimden vurdu.
Daha fazla yazamayacağım. Senenin başında yazdığım, taslak olarak kaydettiğim bir yazıyı buraya kopyalayacağım...

Hollow Years...

Sene 2000...Bu zamanlar...Lise hazırlık sınıfı, İngilizce dönem ödevi. Konu belirsiz. Yeni yeni davul çalmaya başlamış bu sübyana müzik hocası bir kaç ay evvel Mike Portnoy'un hazırladığı eğitim cdleri vermiş. Sübyan Dream Theater'ı tanımış.

Mucizevi! Hem samimi hem profosyonel. Düzenli düzensizlik...

Atadilinde hazırlanmış bir metin, kıt kanaat çevriliyor, öykü, başarı, yetenek... güzel bir düzenlemeyle Diyarbakırlı İngilizce hocası Hikmet Ç. ye veriliyor, ancak benim kekom ilkel tepkiler vererek bu sevdayı, bu özveriyi 45 puanla değerlendiriyor.

Bu sübyanı Allah etmiş azad sen mi tutucan Hikmet!

Dinlerken ateş basıyor, terim gözyaşına karışıyor, keyiften etrafa küfürler savuruyorum... Gecelerce, aylarca hiç sıkılmadan aynı şarkıları başa sara sara dinliyorum. Harçlığım az, cd çalarım yok, kaset devri o zaman. Kendimi öğle yemeklerinden men ediyorum. 13'ünde bu taze. Belki de farkındalıkla yaptığı ilk fedakarlık. Fazla kimsesi yok. Kıtalar ötesinden bir kaç adam kimsesi oluyor. Onlarla aşık oluyor, onlarla öfke duyuyor, onlarla asilleşiyor.Sevdiğinden ayrılıyor, onların omzunda ağlıyor.

Sübyan öyle ahım şahım çalamıyor. Parası yok, davulu yok. Parası yalnız baget almaya yetiyor, ha onu da en afilisinden alıyor. Sonra, zamana mekana yenilip bu sevdadan vazgeçiyor.

Yıllar oldu davul çalmadım.

Ama ne zaman bir yerden tınısı gelse DT'nin, nerede olursa olsun o sübyan heyecanım tekrar diriliyor, hayali bagetler ellerimde, ayaklarım pedalda, gözlerim kapalı, Budokan'dayım. New York'tayım...

Yıllar ne çabuk geçiyor.

Seni seviyorum Mike...
Seni seviyorum John...
Seni seviyorum james...
Seni seviyorum Jordan...
Seni seviyorum John... (Myung)

Tanışmamızın 10. yılı şerefine...

Dream Theater - Hollow Years
Yükleyen _eternity. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Çığlık

2010-09-05T17:10:00.000-07:00

Güne sancılanarak uyanmak keyifli olabiliyor bazen. İçime doldurmaya çalıştığım nem ve geceden kalma dumanla karışmış hava ciğerlerimi yırtacaktı. Aldırmadan kendimi zorladım. Ciğerlerimin yırtılması da keyifli olabilirdi. Ancak gücüm yetmedi. Midem ve başım ağrıyordu. Bu benim bile göremediğim, ancak inlemelerle dublaj yaptığım keyifli bir parodiydi. Tüm bunların kesiştiği sahnede, devreye katlanılmayacak bir bulantının girmesi lazımdı. Hesaplarıma göre bundan da keyif alacaktım. Dakikalarca bekledim. Gelmedi...

Ortalama bir insanın sağlıklı bir kahvaltı ve bir tek aspirinle kendini bu sahneden atması mümkün. Bu giriş O.B.İ.'nin olsaydı devamında aynaya gülümser ve en emin pozunu takınırdı. Aklımdan bunlar geçerken tutamadım kendimi ve sahneye atladım. Gülümsemedim. Hatta en aşağılık, en adi pozumu keşfe çıktım. Kendimi aşağıladım, ağzımı elimeden geldiğince yamulttum, şaşı baktım, burnumu karıştırdım, kulaklarımı da. Yüzümü yıkamak için lavaboya gittiğimde ciğerlerim az önceki çabamın meyvelerini vermişti. Kendimi yırtarcasına öksürüyordum. Derken oksijen, nem ve sigara dumanını öğüterek lavaboya kocaman bir balgam çıkardım. Bu insanlık görevimdi. Tüketir, atık üretirdim. Bu sahneyi düşünmeyi unuttuğumdan lavaboda yatan kan ve ziftle karışık balgamı gördüğümde kendimi tutamayıp güldüm. O.B.İ'den daha samimi bir gülümseme ve daha emin bir pozla kendimi selamladım. Artık gazete okuyabilirdim.

Böyle sabahlarda gazetelerin manşetleri beni pek ilgilendirmez. Kocaman puntolarla yazılmış bürokrat hikayelerinden hemen sıyrılır 3. sayfayı açarım. İnsanların felaketleri kimi zaman beni keyiflendirir. Hatta avunduğum da olur. Şu gözardı edilemeyecek bir gerçek ki; daha az felaketle karşılaşmanın verdiği özgüven çok az şeyde bulunur. Ve bu özgüvenden beslenmek için çalışıp başarmanız gerekmez.

Kaza, cinayet ve yangın haberlerinin ardından gözüme bir intahar haberi çarptı. İntahar, adabını ve düşünsel temelini bilmeyenler için yardım çığlığıdır. Kişi ölmeyi dilemez. Mutlaka biri gelip kurtaracak ve ondan önceki yaşamında elde edemediği sevgi ve ilgiyi elde edecektir.Bu kişiler, yaptıkları basitçe de olsa çoğu zaman kazanır. Zaman zaman hesaplarının tutmadığı da görülür. Bunlar aciz insanlardır.

Ancak bazıları gerçekten ölmeyi diler. Öfkeleri, isyanları öyle büyüktür ki varılabilecek son noktaya, ölüme ulaşmak isterler.

Önceleri gözüme küçük görünen haber, ayrıntılara inmeye başladıkça devleşti. Kalp atışlarım hızlanıyordu. Yaşadıkları zamanlarda çığlıklarını asla işitemeyeceğiniz bu insanların nadir de olsa amaçlarına ulaşamadıkları görülürdü. Bu işte öyle zamanlardandı. Yoğun bakım üniteleri, anti depresanlar, telkinler asla ama asla bu insanların çığlıklarını dindiremez, sadece sansürlerdi, ancak biz, -y düşleri ve usları kırık adamlar -yüzlerce kilometre öteden gelseler bile bu çığlıkları işitebilirdik. Sahnenin başında gelmesini beklediğim o katlanılmaz bulantı, yerine heyecandan ve çaresizlikten kaynaklanan başka bir bulantı göndermişti. Buna katlanamıyordum. Ellerim ve düşlerim bağlanmış haberi tekrar tekrar okuyor, okurken beynimin içinde yankılanan çığlık ve mide bulantısı bana eşlik ediyordu.

Sonra aniden derin bir sessizlik kapladı her yanı. Evet yine sahne sırası bendeydi. Ürpererek ayağa kalktım. Bir an -saniyelik de olsa, ne yapacağımı bilemedim. Tam kendimi bırakmaya hazırlanıyordum ki soluğum kesildi. Bu sefer elimde saliseler vardı. Sahneyi boydan boya geziyordum. Ve kendimden beklemediğim bir kararlılıkla herkesin duyamayacağı o çığlıktan attım. Yoğun bakım ünitelerindeki aletlerin tüm elektroniğini bozmasını ve bu sabah beni bambaşka düşlere götüren o çığlığın sahibinin beyninde yankılanmasını dilediğim saf, tertemiz bir çığlık.

homo Türkler: Türkler homo mu oluyor?

2010-09-04T19:45:00.000-07:00

İÇİNİZDEKİ HOMO
Homo şakaları ürkütücü biçimde günlük hayatımızın ve sokak dilinin vazgeçilmezi hatta katalizörü oldu. Onlarsız gülemiyor, sinirlenemiyor, gösterdiğimiz tepkilerin yarım kaldığını düşünüyoruz. İnkar etmeyin. Siz de ben de bu girdabın içindeyiz. Ve korkarım ki hep birlikte homo oluyoruz...

HOMOSEVER DEVLET-ORDU-SANATÇI-STK DÖRTGENİ

Homoseverler homoluğu doğa ile açıklıyor. Eşcinsel maymunlardan, kuşlardan, kurtlardan, böceklerden falan söz ediyor. Bununla yetinmeyen bu adamlar(faideli bilgi: adam sözcüğü cinsel kimlik belirtmez) elde ettikleri görüntülerle homoluğun aslında varoluşun bir cilvesi olduğunu anlatmaya çalışarak kimseciklere farkettirmeden insanlığı topyekün homoluğa teşvik ediyor.

Belgeci homoların yanı sıra karşımıza devlet başkanı, bakan, aktivist, sanatçı, amerikan askeri, muhafazakar modacı v.s olarak çıkan bu pembe filler yıllardır sürdürdükleri mücadelenin meyvelerinin yemenin mutluluğu ile birbirlerini parmaklarken, bize özsuyu kokan bıyıklarının (kadında da erkekte de mevcuttur) altından gülüyor.

PSİKOLOJİK SALDIRI: BİLİNÇALTI İKNA METODU

Aslında ortadaki topyekün bir savaş: Hem politik hem ekonomik hem kültürel hem psikolojik. II. Dünya Savaşında Hitler ve Stalin'in ustaca uyguladığı psikolojik savaşın en güçlü dinamiği olan bilinçaltı ikna metodunu önce fareler üzerinde denediler, fareler küçük pipileriyle birbirini düzdükten sonra silahı insanlığa doğrulttular.

Saldırı altındayız! Sakının!

HALİÇTEKİ HOMOLAR/ DÜN MAGMA BUGÜN AYSBERG

Biliyorum, şu sıralar kafanız Haliç'teki homolar ile meşgul. Elbette bazı mekanizmalara sızmış durumdalar. Ama aysbergin görünen yüzü ile mücadele etmek, aysbergi yok etmek değil. Ki Haliç'ten görünen aysbergin sadece kıllı anüsü. Tamam haklısınız, olmamalı, insan hemcinsleri ile yaşamaya böyle acımasız biçimde teşvik edilmemeli. Evet evet kadınlar 'fitne' değil. Kadınlar doğanın en muhteşem yaratıkları. Susun tamam. Hemfikiriz. Bu kadar gerilmeyin.

BOZKIRDAN GELEN ADALET

Homoların tarih boyunca en çok korktuğu insan topluluğu Türkler oldu. Bozkırda 'karşı cinsten' olan eşlerine sonsuz değer veren Türkler, savaş zamanlarında özellikle Roma dolaylarında karşılaştıkları homoların kellerini vurdu. Bu asla Türklerin kötü insanlar olmalarından kaynaklanmadı. O dönem karakterlerinde çok baskın olan haksızlık ve zulme karşı çıkmalarının sonucuydu.

Dönemin homo romalıları kadınlarına eziyet etmekte, güzelliklerini kıskanmakta ve çoğu kez bunu acımasız biçimde cezalandırmaktaydı. Güzel kadınların burunlarını, kulaklarını kesen homoların, intihar ettikleri de görülürdü. Bu manzara ile karşılaşan Türkler üstüne üstlük burunsuz ve kulaksız kadınların dizlerine kapanıp ağlamalarına dayanamamış, buna sebebiyet veren homoların cezasını kesmişlerdi.

Ben çocukken şöyle bir menkıbe anlatılırdı. Türk komutanı Attila Romayı ele geçirip papa efendinin çayına çökmeye gittiğinde, papa III. leon efendi Attila'nın ayaklarına kapanıp halkında yaygınlaşan homolukan yakınır. Attila leonu sessizce dinledikten sonra şunları söyler: 'Ben ve milletim Tanrının kırbacıyız. Tanrı yoldan çıkan milletleri cezalandırmak için bizi gönderir.' Leon önce memnun görünür. Ve Attila'nın ayaklarına kapanıp ağlar. Ancak Leon'un da gizli homo çıkması sonucu Attila kahpece öldürülür ve Türkler acımasız homolarla mücadelesini farklı komutanlarla yürütmek zorunda kalır.

BİN YILLIK İNTİKAM ATEŞİ

Homoların günümüzde karşımıza çıkan derin yapılanması işte bugün başlar. Ve o gün karşılarındaki bu kahraman insanları homolaştırmaya and içerler. Yüzyıllar geçer, onlarca devlet kurup bu insan topluluğu ile savaşırlar, casuslar yollarlar, beceremezler. Ta ki Osmanlılar olarak anılan devletin Konstantiniye'yi fethine kadar. Yüzyıllar geçmesine karşın merhametinden hiçbir şey kaybetmemiş bu milletin günümüzde 'insanlık' olarak anılan bu zaafından faydalanan homolar, gizli cemiyetler halinde devletin önemli mercilerine sızmaya başlarlar. Avrupa topraklarında güçlü istihbarat ve ticaret örgütlerini çoktan kurmuş olan homolar, haşmetli padişahlar devrinin kapanmasının ardından önce hamamlarda, ardından ticarette en, sonunda da sarayda güç sahibi olurlar. Ve asırlar önce kafalarını kesen Türklerden intikam almak için hasta ettikleri bu adamın ölümünü hızlandırmak için düğmeye basarlar. Ancak Atatürk denen bir kahraman ve silah arkadaşlarının homoların bu oyununu erken farketmesi üzerine Türklerin kellesini yine vuramaz, derin acı ile Roma'ya geri dönerler.
BÜYÜK SALDIRI : HALİÇ'TEKİ HOMOLAR VE MEDYA

Mücadelelerinden asla vazgeçmeyen homolar, bu kahramanın da ölmesinin ardından kahramanlar devrinin sona erdiğinin farkında olacak ki, Sam denen homo bir amcanın ve Menderes denen kibar, hisli ve korkak bir adamın yardımı ile Türklerden intikam almak için geri dönerler. Bu dönüş yüzyılların getirdiği öfkenin birikimini taşıyacaktır ve Türkler ne yazık ki gafil avlanacaktır. Sarayı zaten ele geçirmiş olan homolar, 80 senesinde orduyu da ele geçirerek vuracakları son darbenin planını yaparken acı bir gerçeğin farkında varırlar. Bu insanları öldürür ama asla homo yapamazsınız. Avrupa'daki homoların da yardımı ile büyük bir plan hazırlayan homolar, önce Haliç'e garip bıyılı ve ılımlı homolar yerleştirdiler. Ve en sonunda ülkede medya yapılanması oluşturarak çok daha acı bir intikam alma yoluna gitmeye karar verdiler : Türkleri homolaştırmak.

KAÇMAYIN DİRENİN!..

Ve arkadaşlar, bizler savaşın en şiddetli sürecine hayatlarımızın en güzel döneminde tanık olmaktayız. Tüm duyularımızı kapatmış durumdayız. Devreleri yaktık. Aptalca olanı biteni izliyoruz. Biz çılgın Türkler homolaşıyoruz. Erkeklerimiz kadınlaşıyor, kadınlarımız erkekleşiyor. Bizi gafil avlamak istiyorlar.

Birbirimize söz verelim. Hiçbir erkek diğerine seni sikerim demesin. Hiçbir kız diğer kız arkadaşının memesini sıkmasın. Kızlar da erkekler de birbirine öyle içli içli, kavrayarak sarılmasın. Erkekler makyaj yapmasın.

Tablo bu. Ortadaki bir yok oluş hikayesi. Tercih sizin. Ya homo olun ya direnin.

Sevgilerimle....

REDAKTE EDİLECEKTİR

asayiş berkemal...

2010-09-01T18:20:00.000-07:00

KADİM DOSTUM: ALAMET FADIL HAKYEMEZ

İşe fotoğraftaki dostumu tanıtmakla başlayacağım. Ortak arkadaş (şişko fil) vasıtasıyla tanıştığım ve iki gündür hayatımın önemli bir parçası olan Alamet Fadıl Hakyemez. Orta Dünya'lı kendisi. Hakkında asılsız söylentiler dolandığından yakınıyor. Neymiş meşhur Coşkun'un gayrı meşru çocuğu imiş, neymiş küçük çocukları 'teletabi'lerden soğutmak için bizzat Başbakan Erdoğan tarafından görevlendirilmiş.

Alamet, bunlar asılsız diyor ve ekliyor 'beni senin kadar anlayan olmadı.' Nasıl anlamam kadim dostum, insan seviciyim ben. Ayrıca biz ne 'alametler' gördük üstünde kostüm yoktu, ne kostümler gördük içinde alamet yoktu.

Ortak arkadaş 'şişko fil' pek bir gıybetçi bu arada. Şirke de giriyor, Tanrıya bile dil uzattı Alamet konusunda. Başına kötü şeyler gelmesini istiyorum.

Alamet ben seni çok sevdim. Ölümüne kankayız.

YETİŞİN A DOSTLAR!..

Garip şeyler oluyor. Gayipten sesler duyuyordum dün, bugün 'karabasan' dedikleri şey bana bastı. Lanetlenmiş olduğumu düşünmekteyim. Üzerimde oyunlar oynanıyor. Direneceğim.

SANDIKTAN PİPİ ÇIKACAK

Anayasa değişikliği konusunda, ailenin 'gazetecilik' okumakta olan nadide ''abi, kuzen, yeğen, sevilmeyen''i olarak soru bombardımanına tutuluyorum. Kent gezisi sırasında, sünnet olduktan sonra pipimi gösterdiğim eşrafa bu sefer ''fikrimi'' göstermem bekleniyor. 'Pipi' ile 'fikir' ancak 'Çankırı'da özleşleşebiliyor. Hayır diyecektim, evet, ancak şu sıralar içimden 'siktir' demek geliyor.

GOGO TATİL YAPTIĞI İDDİALARINI YALANLADI

Tatilde değilim sevgili dostlar. Kaçtım da geldim buraya. En güvenli limana, 'anamın kolları'na sığındım. İşler ters gitti. İntihar provaları yapmaktaydım. Başka çarem kalmamıştı. Mutlu musun diye soran olursa vururum.

İNSAN SARRAFI

Kötü olduğunu zanneden, saf, masum ve şirin bir çocukla tanıştım. Kirlenmekten korkuyor olsa gerek, geliştirdiği 'ben kötüyüm' refleksini kısa süreli de olsa bana karşı kullanmaya çalıştı. Ben ki insan sarrafının da sarrafı, koca adam, yine kazandım.
Edebiyat konuştuğum abiler, ablalar, hocalar karakter analizi ve karakter yaratmada iyi olduğumu söylerlerdi, itiraf ediyorum, günlük hayatta da bu konuda iyiyim.

BAŞIMIN TACI

Pisliğime, dağınıklığıma, huysuzluğuma ve masraflarıma katlandığın için anacım sana çok teşekkür ediyorum.

seksi para karşılığında yapmayan kadınlar

2010-07-11T18:31:00.000-07:00

Hayat kadınlarını küçümseyen kadınları anlayamadım.

Kadınların seksi para karşılığında yapmayan kısmına göre, hayat kadınları, ucuz, bayağı, aşağı ve peşpeşe sıralayabileceğimiz pek çok lanetli ve adi yakıştıştırmayı hakediyor.

Bunun adı vahşet, bunun adı acımasızlık!..

Onlar ki, siz seksi para karşılığında yapmayan kadınların, tecavüze uğramaması ve cinsel açlığını kendileri olmazsa asla gideremeyecek erkek ırkının iğrenç fantezilerine maruz kalmaması için kendilerini feda ediyorlar. Para karşılığında, hem de sizden daha masrafsızca.

Siz seksi para karşılığında yapmayan kadınlar, en azından benim gözümde, onlardan daha değersizsiniz.

Fikrimce hayatta en değerli şey ödenen bedeller ve yspılan fedakarlıklar. İşte sizin asla ödeyemeyeceğiniz bedelleri ve yapamayacağınız fedakarlıkları onlar, seksi para karşılığında yapan kadınlar ödediler ve siz aslında onların sayesinde sokakta rahatça yürüyebilmekte, yatağınızda eşlerinizden ve sevgililerinizden sevgi ve şevkat görebilmektesiniz.

Hayat kadınlarını küçümseyen kadınları anlayamadım.

Onlar da beni anlayamayacak sanırım.

Metallica - Turn the page
Yükleyen bebepanda. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Jilet Yiyen Kız

2010-04-08T07:56:00.000-07:00

Jilet Yiyen Kız

Jilet yiyen kız, merihli gecem
Birlikte bulacağız belamızı
Sonumuz kuşkusuz cehennem
Kırmızı, kırmızı, kırmızı…

Attila İlhan

Samsunlu Cemile, yani başkahramanımız meşhur kevaşe Rita, nereden bilebilirdi ki; kaderini delicesine kıvrandırıp, kendine iliştirmediği arsız kamyoncu İlyas’ın kederle üflediği sigara dumanının çizeceğini. Gizlemeye gerek yok, Rita yosmaydı, peki ya Namık? Namık’ın bunda suçu neydi? Erkeklik gururundan, klarnetine üflemediği -en doğrusu, Rita’ya olan aşkından üfleyemediği o nefes, ‘’Erkek Namık’’ın o geceden sonraki hayatında alacağı küf kokan, ciğer çürüten hicazkâr nefeslerin teminatıydı.

İlyas’ın belirlediği üzere, Ankara’nın emektar kerhanesi, Bentderesi’nin önünde başlayıp Bekir Bey’in koynunda sonlanan küstah, zaman zaman hüzünlü, bununla birlikte baştan sona kasık sızlatan bir öykü Ritanınki. Meşhur olma hayaliyle, baba ocağını terk eden, Geç Hititlerin tapınak fahişelerinden yirminci asrın ortasına dek görülmemiş bir fahişeliğin tasviriyle vücut bulan Rita, hayallerinin suya düşmesinin ardından kendini, akıttığı salyalar henüz kurumamış kurtların sofrasında bulur. Sofra zengindir: Tüccar, berber, polis, avukat, kabadayı, şoför, müfettiş… Dişiliğinin getirdiği gücü, kendi egosu uğrunda kullanmayı yeni yeni becerebilmekte olan Rita, tahmin edebileceğiniz gibi bu sofrada yem değil, tadına bakmayı bir an olsun aklından geçiren kötü kokan nefesleri ebediyen tutturacak siyanür olacaktır.

Sesi kötüdür. Usül, erkân bilmez önceleri. Makamdan da bihaberdir. Dişiliğinin kendinden önce, âdemoğlu tarafından keşfedilmesi, küçük de olsa şans tanıyacaktır Rita’ya. Güzelliği, önce, namı taşı toprağı titreten bir kabadayının ölümünü, sonralarıysa, sıkılmak nedir bilmeyeceğiniz, evlere şenlik bir dedikodu kumpanyasını getirir mahalleye.

Rita artık, erkeklerin tutkulu hülyası, kadınların ise korkulu rüyasıdır. Mahalle karıları, erlerini Rita’nın koynuna atmamak için binbir dereden su getirir. Ancak bu öyküde dedikodu, kadınların tekelinde değil erkeklerin elinde tehlikeli bir silahtır. Statüsü, dünya görüşü aynı ya da farklı aç kurt sürüsü, tadına bakamadıkları bu et parçasına güçleri yettiğince iftira atarken, öte yandan ellerinden geldiğince ikiyüzlü davranıp, fırsatını buldukça iltifat ederler. Tabi ki, tüm bunlar olup biterken, mahallemizin namuslu erkekleri, apış aralarını tutmayı ihmal etmezler.

Rita’nın en büyük korkusu aşık olmaktır. Aşk zaaftır ona göre. Onu daha on beşinde bu peşin yargıya varmaya iten kuşkusuz, en ummadığı anda hayatın o acımasız yüzüyle karşılaşması ve yaşadığı hayal kırıklıklarıdır. Artık her şey Rita’nın kafasında etiketlenmiştir. İnsanlar zaafları olan yaratıklardır ve ipleri ele geçirildiğinde onlarla yapılamayacak hiçbir şey yoktur.

Rita altına bir kez yattığı herifin sadece özsuyunu değil, tüm benliğini, ruhunu içine alır. Çaldığı her ruh için bir boncuk takar kolyesine.

Herifçioğlundan söz ederken statüten, eğitim düzeyinden laf açtık. Rita’nın gelişi, aradaki tüm farkı kaldırır ortadan. Onun tutkusu tüm mahalleyi, hiçbir özellik ayırmaksızın ipe dizer: ölüm gibi. Ölüm de öyledir hani, gelir ve hiçbir fark gözetmeden tahsilâtını yapar ve biter. Rita’nın tutkusu da öyledir. Medeniyetin ne büyük yalan olduğunu, ilkelliğin ademoğlunun damarlarında nasıl saklı durduğunu okuyucunun yüzüne çarpar, ergen kevaşe Rita.

Dünyanın belki de en köklü medeniyeti üzerinde yaşayan ve hesaba göre en ‘’erdemli’’ olması gereken insan müsvetteleri, bu güzel et parçası uğrunda, birbirlerini ilkelce katletmeye çoktan hazırdırlar.

Rita tüm bunları gerçekleştirirken, memleket Rita’nın mahallede neden olduğu kadar olamasa da, çalkantı içindedir.

1955 senesi, memleketin geçirdiği en zor senedir belki de. Kayserili gariban demirci Sarkis’in ölümü, tarihe kara bir leke olarak kazınacak olan 6-7 Eylül olaylarının habercisidir. Rita bilmez Demirkıratı. Demirkıratın jokeyi Menderes’i de bilmez. Hem nereden bilebilecek ki pavyon karısı tüm bunları?

O yıl Demirkırat’ın jokeyi Menderes, Atina denen bir ilde, cumhuriyeti kuran Kemal Atatürk’ün evine bomba attırır ve Serkis’e atılan iftiranın benzeri bu sefer Rum eşrafa atılır. Kör İhsan gibi kin dolu adamlar, ellerinde taşlar ve soparlarla eşrafa saldırır. Eşraf tüm geçmişini terk etmek zorunda kalır. Hasan Ağa ve Adem Ağa gibi adamlar da onların alın terine yok pahasına konar.

Rita, bu son anlattığımı bilmese de, adına siyasi atmosfer denen bu illeti hissetmiştir elbet. Ha bu arada Rita gibilerin siyaset denen şeyi bilmemesinde de fayda var demeden etmemeli. Rita, tüm bunların ne anlama geldiğini bilmeden koskoca mahalleyi birbirine katıp idare ettiyse, o illete bulaşsa kim bilir memleketin hali ne olur?

Koynuna yeni bir adam alırken Rita, memlekette ideoloji denen şey sürekli renk değiştirmekte, kırılmalar yaşamakta, bulanmakta ama billurlaşamamaktadır. Herkes bir cemiyete mensuptur ancak mensup olunan cemiyetin ortak sesi henüz oluşmamıştır.

Osmanlı ülkesinden, cumhuriyete geçmiş, millet olmuş, laik olmuş, ‘’batılı’’ olmuş o cemiyet haliyle bu durumu kaldıracak dirayete sahip olamamıştır. Ve bu durumdan doğacak öfkeyi, bu sözcüğü belki de haddiden fazla anıyoruz, en ‘’ilkel’’ şekilde, ‘’orman kanunları’’ ile dile getirebilmiştir. Rita, Sarkis ve alın terine el konulan Rum eşraf bu öfkenin kurbanıdır.

Unutmadan, eşyanın ruhu da, gözü de, dili olduğunu da öğrenemedi bizim Rita. Vatan haini olduğu söylenen Kemal Safa denen adam da öğretemedi Rita’ya bunu. Rita habersizdi. Fayans, boynundaki kolye, klarnet,şamdan, kalem, yüzük, radyo, makas,gözlük,ampul,tesbih, zımba… Bize hep onu anlattı.

Sonunda mı? Olan oldu. Rita’nın korktuğu başına geldi. Bekir Ağa denen bir adama gönlünü kaptırdı. Aşık oldu. Kolyesine dizdiği tüm çalıntı Ruhları azad eyledi. Bu kez kendi ruhunu sattı.

Mahalleye gelince. 55’in ramazanı, Kayseri’de Moğol istilalarından bu yana görülmemiş şekilde keyifsiz geçti, öyle keyifsizdi ki; karılar hamamındaki fayans ağladı.

Kemal Safa, gördüğü rüyayı eşyanın dilinden anlatıyor. Bu rüyada tüm kişi ve olaylar en çıplak haliyle vücut buluyor.

GÖKHAN Ş. ŞENGÜL

(Edebi Metinler dersi final ödevi)

13. Cuma

2010-03-05T11:41:00.000-08:00

Annesi kim bilir ne kadar pişman doğurduğuna...

Reco'dan söz ediyorum.

Yağmurlu, ıslak bu cuma akşamı, hastalıktan kurtulamayışımı ve yaklaşık 50 dakika kadar otobüs bekleyişimi Reco Efendi'nin annesini anarak kutladım.

Bir de şeyi andım, Edith Piaf'ı. Mp3 Çalarımı Vallet Box serisiyle doldurdum, bu haftasonumu yıllar önce ölmüş bu sürtüğü dinleyerek geçirmeye karar verdim.

Ve Yenidoğan-Kızılay hattını, pişkin pişkin La Vie En Rose dinleyerek arşınladım.

Hem de cilveli şopar dilberinin gözlerinde kaybolarak.

Aramızdaki statü farkı mıydı neydi ben de kestiremedim, ki benim ne statüm olabilirdi? Irkım, cinsim neydi... beyaz olanlarından daha iyi sevişirdi, buna şüphe yoktu. Peki sevişmemizi engelleyen neydi?

Koku?

Her ne boksa.

Dinle.

Edith Piaf La Vie en Rose
Yükleyen chocolateslover. - Öne çÄ±kan müzik videolarÄ±nÄ± izleyin.

piaf is a pure bitch.

but I love...

2010-03-03T16:08:00.001-08:00

Ben de eskidim çekirge...

Ne yana dönsem yokluk... Ne yana dönsem boşluk...

Menzilimi kaybettim...

Umudum var bilirsin. Umudum olmasa kafama sıkacağımı da...

Bilirsin pek haz etmem ''tanrısal'' olandan...

Yaşadığım cehennemin daha yücesi bahşedilmiş bana, umrumda mı?

Menzilimi kaybettim çekirge.

Hiçliğe meylettim.

Ben eskiden böyle değildim,

Eskittiler...

Ama diğerleri gibi değer kazanmadım.

Eskici

2010-03-03T16:06:00.000-08:00

Eskiden yeterdim kendime
Artardım bile
Şimdi ne yapsam nafile! ...
Ve
Kim demiş 'can eskimez' diye
Bu can tedirgin tende
Can da eskimiş
Ben de..

Bedri Rahmi Eyüboğlu

2010-02-26T14:36:00.001-08:00

Benim arkadaşlarım var... Tanırlar beni eskiden beri, gerektiğinde ne kadar iğrençleşebileceğimi, ne kadar adi olabileceğimi, ancak geçmişe sünger çektiğimi bilirler.

Bilirler ki piçlik denen şeyin en üst mertebesinden emekliye ayrılmışımdır.

Ancak...

Süngere kanmamak,

Bu adamın sabrını zorlamamak lazım.

Unutmamak lazım, bu adam belgecidir.

10 yıl önceki sohbetini bulur çıkarır.

Dil uzattığın bu adam, yatakta beraber çekildiğin fotoğrafı suratına çarpar,

Hatta fazlası: kur yaparken yolladığın, en seksi bulduğun fotoğrafla seni elaleme ifşa eder.

İnan, istemese de hırsı uğruna bunu yapar.

Kincidir, intikamını hep alır.

Kısacası: Asabımı bozmayın.

Yalanı dolanı bırakın.

Büyük tehdit ha?

2010-02-14T04:49:00.000-08:00

Sevgililer günü falan diyorlar.

Ben bizzat hastasıyım.

22 yıldır yalnız geçiriyorum.

Şikayetçi değil aksine memnunum.

Ben sevgililer gününün indirim kampanyalarına vurgunum.

YKM mesela. Parfümeride yüzde 50'ye varan indirimler yaptı. Nasiplendim.

Yine benzer oranda indirimle gömlek falan aldım.

Ama gel gör ki, TEKNO SA yapmadı böyle güzellik.

Bekledim, sabrettim, dişimi sıktım...

TEKNO SA'da fiyatlar hala zehir, zıkkım...

İnan çekirge, yalnızlık böyle koymadı.

Ben TEKNO SA'nın sevgililer gününde indirim yapabilme ihtimalini sevdim.

2010-02-13T23:11:00.000-08:00

Dün artık son dedim.

Mevsimlik depresyon, köşeye sıkışmışlıkla katmerlenip, şahdamarımdan vurdu beni... Nefes alamadım inan çekirge, ondan şaraba meylettim.

Çare, çözüm değil derler... Şaraba insafsızlık ederler. Şarap hem çaredir hem çözümdür hem de sevgili...sok bunu aklına!

Bugün 14 Şubat'mış, sevgililerin günüymüş, benimse burda son günüm. Son iş günüm çekirge.

Son görevime, ziraat mühendislerine gidecem bugün.

Döndüğümde kendime bir kaç satır daha uzamış bir CV hazırlayacam.

Ha bir de yarın okul açılıyor.

Herşey çok karışık.

2010-02-12T05:40:00.000-08:00

Çok şey gördüm, beni yüzüstü gömün...

İş çıkışı Olgunlar'da başlayan alkolizm yolculuğunun çıkış noktası: yukarıda paylaştığım Hakan Günday cümleciği.

Sıradan bir gündü.

Mesai bitimine pek az kalmıştı.

Sigara içmeye, yangın merdivenine çıktım.

Ankarasal iklimin, küf kokan rüzgarıyla yüz yüze gelmemle bilinçaltımdan o cümleciğin çıkması bir oldu.

Ajanstan nasıl çıktığımı bilmiyorum.

Kendime geldiğimde, elimde ucuz şarapla Olgunlar'daydım.

Bir kaç dosta rastladım. (Olgunlar eşrafından, sanatsever korsanlar) Kırmadılar beni. Hayyam'dan üç beş rubai okuduk, bir de Necip Fazıl'ın ''Çile''sini, hatırlayabildiğimiz kadarıyla.

Sonra meyhaneye geçtik... Orhan Baba çalıyordu, ''Anam da babam da sensin şarap , bir tek sırdaşım meyhaneci...''

Totalde kafamı patlatan 2 cümleye sahiptim.

Patlıcanlı kurabiye gibiydim.

Kafam patlayacaktı, gözlerim doluyordu ki, aklıma jefriy düştü. Tanışamadığım biricik dostum. Çok bulanıktı herşey, birbirine girdi.

Yeniden kendime geldiğimde Sakarya Caddesi'ndeydim. Can Balık'ta kalamar yiyordum.

Masamda bira vardı, ekmekten bir ısırık aldıktan sonra farkettim. İnsanlar tuhaf tuhaf bakıyordu, sonra bir adam Allah rızası için ayet'el kürsi gibi bir kağıt satmaya kalktı, görmüyor musun dedim halimi gitti...

Garson rahatsızlığını hissettirircesine masamı siliyodu. Yemeğim bitmeden bir kaç defa masam silindi.

Beni onore ettiklerini varsaydım.

Biraz daha içmeliyim deyip, ufaktan devam ettim.

Bilincim tekrardan yerine geldiğinde odamda, Ağır Roman'ı izliyordum.

Reis Şermin'i( süslü püslü beyaz at, Tıbı'nın manita) zikti, Tıbı intahar etti.

Saatler sonra duyduğum ilk ses telefonun alarmıydı.

Hatırladığım bir arkadaşın ''sen iyice manyadın'' içerikli mesajı ve evet kayışı tekrardan kopardım yanıtı.

Saat 17:04, 26 dakika kaldı, mesai bitiyor.

Ben o rüzgardan yine yedim.

Aklımda sadece şarap var.

'' Anam da babam da sensin şarap''

Gecenin seyrini rüzgar tayin edecek.

Kayışı yeniden koparıyorum, evet.

2010-02-10T23:33:00.000-08:00

Çok uzun zaman oldu, güle oynaya uyanamadım yeni güne.

Rüyamda lisede aşık olduğum kızı gördüm.

45 dakika otobüs bekledim.

Gelen ilk otobüs almadı.

İkincisi ahır gibiydi.

Onlarca trafik lambası yolumuzu kesti.

Yüzlerce araç bize eşlik etti.

Çok sıkışıktı, kalbim de sıkıştı.

Düşündüm...

Aynı çileyi İstanbul'da İzmir'de çekenler ödüllerini alıyorlar.

Deniz, mehtap, martı, tarih, hoşgörü...

Bizim ödülümüz ne?

Suratsız milyon tane insan,taş, beton, gri, gri ve gri mi?

Bir sonraki durağım denize yakın olmalı..

Kayaları yosun kokmalı, sabahlarında martılar ötmeli...

Tanımadığım insanlar en sıcak gülümsemeleriyle günaydın, merhaba demeli.

2010-02-09T02:36:00.000-08:00

Adı lazım değil, eski bir manitam onunla birlikte İstanbul'da yaşamam karşılığında bana sürekli olarak köfye yapacağını söylemişti. Küçüktüm, korktum, gidemedim.

Az önce ızgara köfte yedim. Yerken gitmek fena olmazdı hani diye düşündüm.

İyi yapılmış köfte hatrına aynı kadınla bir ömür bile geçirilebilir.

Hatta aynı pozisyonda yıllarca sevişilebilir.

Afrodizyaklarımın yanına köfteyi de ekliyorum.

Kokainli köfte nasıl olurdu acaba?

Maydanoz yerine marijuhanna konsa mesela.

Bu da benim tarifim...

Çalanı oyarım.

Unutmadan...

2010-02-08T10:10:00.000-08:00

kokain ve çikolatanın hemen hemen aynı hormonları tetiklediği kanısına vardım.

kokainli çikolata üretilmeli.

ufaktam barut tanecikleri de eklenmeli.

benim tarifim bu.

çalanı oyarım.

2010-02-08T00:11:00.000-08:00

Ülkeler coğrafyasında ne kadar zayıf olduğumu yüzüme çarptı Kongo. Afrika tarihini de bilmiyorum, bunu da hatırlattı... Ama ben değil miydim geçen yıl boyunca Afrika'da kokain ve silah kaçakçılığı yapma hayalleri kuran! Yazıklar olsun bana.

2 Kongo var çekirge.

Biri cumhuriyet biri demokratik cumhuriyet.

Yok yok... Benden kaçakçı olmaz.

Savaş tanrısı da olamam ben.

2010-02-07T08:22:00.000-08:00

Bizim Kongo, aslen Demokratik Kongo Cumhuriyeti imiş. Kobi bakanları ''NYAMULABU'' Nazilli'ye gelmiş. Yatırım bekliyormuş, Kongo'ya davet ediyor.

Çok sevimsiz geldi, '' Demokratik Kongo Cumhuriyeti''. Politik durum ne acaba? Kongo Milliyetçisi var mı ki? Kongo'lu devrimci, Kongo muhafazakarı, Kongo liberali...

Kongo sadece Kongo olsun çekirge.

Ne demokratik olsun ne cumhuriyet.

not:

Tatil yapılmamış bir haftanın son mesai saati, algım Kongo'ya odaklandı.

Eğer üşenmezsem buraya Kongo hakkında ansiklopedik bilgi ve kendi izlenimlerimi yazacam.

2010-02-06T05:59:00.001-08:00

Merak ediyorum maçların ardından, düğünlerde falan havaya ateş açan insanları. Acaba ne düşünüyorlar?

Taksiyle büroya dönerken gökyüzüne baktım dakikalarca. Eğer dedim, ben bir gün gökyüzüne ateş edeceksem bir tek düşüncem olmalı, öldürmek. Göklerin ardından bize sırıtanı, zamanı yaratanı öldürmek. Acıyı, can sıkıntısını, mide bulantısını yaratanı öldürmek...

Sen ey çekirge.

Sen de dene.

Belli mi olur?

bilmezsin...

2010-02-06T02:08:00.001-08:00

Yüzlerce kilometre içindeyim karanın

Ama deniz kokarım bilmezsin...

Bilmezsin bir martılara türkü söylerim

Deniz Feneri de bilmez...

Siren kıskanır hani

Öyle türküler söylerim...

Yağmur başka yağar denize. Sen ezelden beridir karadasın bilmezsin. Denizde kayalar parçalar yağmur. Karada sadece ıslatır. Denizde yürekler parçalar. Tuz buz olursun.

Ve yine yağmur korkusuz ve merttir denizde. Gökyüzünden intikam alırcasına onlarca mil tepeden yok olmaya atlar. Baksan da anlamazsın. Hırçınlaşan dalgalar, gökyüzünden intikam alan yağmurun nefesidir, sen bunu da bilmnezsin.

nefret edin benden...

2010-02-06T01:56:00.000-08:00

Yine hüzün bastı.

Güneşli ama soğuk bu cumartesi.

Kalbim üşüyor.

Beynim üşüyor.

Evli kadınlara aşık olmak istiyorum.

Evli ve 3 çocuklu.

Filmlerde izledim hep.

Pazar günleri kocalarıyla golf oynamalıyım.

Bazen de çocuklarını okuldan almalı.

İğrendiğim adamlardan olmak istiyorum.

Nefret edin benden...

11+6=15?

2010-02-05T04:17:00.000-08:00

Bu arada Bakan Çağlayan 15 Türk firmasının ihracat hakkı kazandığını, bunların 6'sının direkt olarak ihracata hak kazandığını geriye kalan 11 firmanın ise en kısa zamanda ihracat yapabileceğini söylüyor.

Kafama takıldı. 11+6=17. En başında 15 dedin. Geriye kalan 2 şirket hayali ihracat için mi?

açın horozumun önünü...

2010-02-05T02:44:00.000-08:00

Müjdeler olsun, artık Rusya Federasyonu'na tavuk ihraç edebilecez. Şaka yapmıyorum, Reco Putin'le görüşürken laf arasına tavukçuları da iliştirmiş ve mevzuyu bağlamış. Az da değil 500 bin ton tavuk ihraç edecez.

Zafer Çağlayan diyor ki; şükürler olsun hükümetin ve siz ihracatçıların katkısıyla 2009 yılınını çok düşük bir değer kaybıyla geçirdik. Rusya'nın bize bu imkanı tanıması büyük bir mucize, müteşekkiriz...

Merak ediyorum, memleketimin böylesine geniş bir pazarı var, 500.000 ton tavuk ihraç edebiliyor, ben neden dün akşam el kadar tavuğa 7.5 lira verdim?

Neden ayda 1-2 kez, binlerce kez hesabını yapıp kırmızı et tüketiyorum?

Sayın büyükler, sevgili vatandaş, damızlık sığırın ve tavuğun önünü açın, politik sığır ve tavuğun değil.

Hörmetle.

pekmez, sekmez...

2010-02-04T23:30:00.000-08:00

Kalecik pekmezi içtim bu sabah. Ama an itibariyle kanaat getirdim hakkındaki efsaneler asılsızmış. Hala ölü gibiyim, hala halsizim ve istem dışı erekte olmuyorum.

Efendim, efsaneler doğru olsaydı, sabahın köründe ukala ukala ''paso'' naraları atan ego şoförüne kafa atmış, saf dışı bırakmıştım. İşine geç kalmış öfkeli kalabalığın hışmından da pekmezin verdiği enerjiyle kurtulmuş, günün kahramanı olmuştum.

En azından çocukluk kahramanım Temel Reis böyle yapardı...

Yahu neden ıspanak pekmezi yok?

bir varmış, bir yokmuş...

2010-02-04T08:06:00.000-08:00

Bak bak ne anlatıcam. Eylemdeydim ben bugün. Tekel işçilerine destek verdim. Polis kamerası gözümden kaçmadı tabii. Aldırmadım. Ama asıl bomba bu değil tabiki... Aynasız amca, Deniz Ablama beni göstermiş, çocukluk arkadaşıma çok benziyor Kayra mı o demiş. Ablam ne Kayrası ile başladığı cümlenin sonuna varmadan beni ifşa etmiş. Görüntü ve imza birleşince bil bakalım ortaya be çıkmuış? Mükemmel bir fiş.

Bir varmış, bir yokmuş, bu adamın fişine bir kaç satır daha düşmüş.

neredesiniz?

2009-10-14T02:00:00.000-07:00

Sürünerek de olsa ilermek… Yaptığım, yapmaya çalıştığım bu.
Her yanım yanım yara bere.
Görebildiğim hedeflerin ve hayallerin gölgesi.
Önümü göremiyorum!
Gücümü topladım, yürüyorum derken bir düşüş daha…
Ne zaman koşacağım?
Olumsuzluklar, uğursuzluklar, şansızlıklar, haksızlıklar, …lar silsilesi!
Kafama vura vura işledikleri kurallara direndiğim günler çok mu geride?
Zamana karşı koyamıyorum!
Milyarlarcamızı katletmiş!
Doğru kişi ben değilim, karşı koyamıyorum, üstesinden gelemiyorum, kazanamıyorum!
İntikamınız alınamayacak!
Ölüme korkmadan yürüdüğüm günler neredesiniz!
Dostlarım, kardeşlerim neredesiniz!
Köprüden önceki son çıkış…
Neredesin?
Affola…
Ulu Tanrım neredesin!

meleklerim olsun isterdim...

2009-04-06T22:03:00.000-07:00

Hayatta kalmayı başaran adem ve biz oğulları haz peşine düştük. Kaderimizi tayin eden işte bu yolculuk.

Elma ve geyikle yetinmedik; şarap yaptık, ardından Havvayı sofraya meze… Karanlıktan kurtulmak da yetmedi, ateş hak değildi ve bilseydi Tanrı yakacaktık onmilyonlarca parçasını; değil ateşi, Havvayı bahşetmezdi bize.

Mansur’u katlettik, oysa ki söylediklerimiz farklı dillerde de olsa aynıydı.

En-el Hak!
Tanrı benim!

Haz da yetmedi tufan da, hatta bağışlanmak da… Uslanmadık! Tanrılığa soyunduk. Padişahtan köleye, ustadan kalfaya, zenginden fakire… Hepimiz yarattığımız, yaratmaya çalıştığımız küçük kainatların Tanrılarıydık. En kudretli olan bizdik, en iyisini hak eden, en iyisine karar veren, cezalandıran, ödüllendiren de…

***

Cismimiz ve ismimiz değişse de büyük ölçüde aynıyız -küçük bir fark dışında. Ben sizim, sizler de ben.

Farksa şu; ben yalnızca düşlerimin Tanrısıyım...

Ve diyorum ki :

İki gerçek var: madde ve mana- ikisinin arasındaki çok ince bir çizgi.

Dünüm ve bugünüm işte bu çizgi üzerinde yalpalamakla geçti.

Yarınım, beklide sonsuzluğum da böyle geçecek.

Asla taraf olamayacağım, bundandır, müebbet bertarafım.

Geleceği bilemem…

Yazmadım, kurallarım yok.

Günahım yok.

Güneşim ve ayım yok. Mevsimlerim yok.

Yağmur yağdıramam ama ıslanırım.

Mutsuzum.

Yalnızım.

Meleklerim olsun isterdim…

Daha hızlı koşmalıyım...

2008-01-12T04:00:00.000-08:00

Geçmişte yüzleşmekten korkup ertelediğim pek çok şeyi kaybettim . Şu sıralar ertelediklerimin kaderi de yok olmak. Farkındayım, ama yeterince cesur değilim. Yüzleşmekten ve mücadele etmekten korkuyorum. Yorgunum. Cesaretimi kıran ve beni sürekli kaçmaya iten işte bu yorgunluk.
Başka bir yaşam diledim hep. Kabullenmek zor kaderi. En umutsuz, en bıkkın anımda bile düşledim. Başka bir yaşam. Başka yüzler. Varlar biliyorum, mutlaka bir yerlerde beni bekliyorlar. Ama ben hep erteliyorum. Gücüm yok.
Oyunculuktan bıktım. Sürekli gülmekten, maske takmaktan bıktım.
Elimdekilerin aksine bir yaşam sürüyorum. Tren rayının iki yanında birbirini kovalayan iki düşman gibiyiz ben ve kaderim. Tren geçip gittkten sonra birimiz yok olacak…
Daha hızlı koşmalıyım…

Ruh Üşümesi

2006-06-01T23:52:00.000-07:00

Ruh üşümesi demiş Adalet Ağaoğlu… Bendeki ruh kanaması. Yüksek gerilimden… Regl gibi değil. Sürekli. Şiddetli ve artarak…

Gülerek ağlayanlardanım ben. En umutsuz, en çaresiz anımda dahi güldüm. Kimilerine göre hastalıklı ruh halinin belirtisi bunlar. Normal ya da sağlıklı olduğumu iddia etmedim zaten.

Renkli biri olduğumu söylerler…

Çoğunun dışı kara içi rengarenktir. Uğraşıp bulmanız gerekir. Benimse kabuğum rengarenk. Uğraştırmam....Kimse siyah ya da gri olanla ilgilenmez. Şeffaf olanla da…Pek çoğunun aradığı da bu renk cümbüşüdür.

İçimdeki karanlığı keşfeden azdır.

Şeffaflığımı bir annem bilir.

Hayata, insanlara karşı sonsuz nefret besliyorum. Sonsuz sevgim de var. Kalbimdeki bu ikilem beni mahveden.
Bağışlayıcıyım. Sabırlıyım. Ve nefret etsem de çok merhametliyim.

Katilime dahi merhamet edebilirim.
Gerçi bazı durumlarda o yaratığa tapabilirim de…

Ergenken katilim olmayı dilemiştim.Denedim de. İki defa. Düşünmeden… Ama beceremedim. Korkmadım... Sadece beceremedim işte.

Şu günlerde ne istediğimi, ne aradığımı ben de bilmiyorum.
Kendime yeni bir oyun yazdım.
Ve gülen bir maske taktım…
Sonrası mı?
Hala oynamaktayım…

İnsan uçar mı?

2006-05-08T00:12:00.000-07:00

Kelimenin kifayetsizliği bir yana , becerebildiğince özgürdür yazarken insan.Hangi sınıftan, hangi ırktan ya da dinden olursa olsun dilediğince saçmalayabilir. Ortak bir zemindir kağıt. Kalitesi ne olursa olsun işlevi birdir. Bu açıdan insanların kendileriyle ve diğerleriyle cesurca hesaplaşabileceği bir zemindir.

Yazarken farkedilir düşüncenin ve varolmanın dayanılmaz ağırlığı ve hafifliği. Kavramlarla tekrar yüzleşir ölümlü. Çoğu zaman yeni tanımlar yapar. Tanrı’nın, acının,çilenin başka başka tanımları… Her seferinde bir yenisi… Bunu dayanılmaz çelişkiler, beynin ve ruhun dehlizlerinde keşfedilen karanlık, bir o kadar da ürkütücü sokaklar izler. Ardından o meşhur: fikir çilesi, tadılır…Beynin ortasına saplanıp durur. Kancık bir tümör gibi ağrır, kanar ve yayılır.

Uçmak istersin de beceremezsin. Uçmak demişken, insan uçar mı…?

maddenin ben hali...

2006-04-04T03:51:00.000-07:00

Maddenin bilindiğinin aksine pek çok hali vardır…

Benim de öyle! Şizofren miyim? Hiç sanmıyorum. Bir parça histerik olduğum söylenebilir. Gereğinden fazla düşlüyorum… Düşlere daldığım o bilinçsizlik anını doyasıya yaşıyorum. Evet sorunlu bir adamım.. İnsanla, yerküreyle, kainatla…Yıldızlarla dahi kavgalıyım.

Bilincimin dehlizlerinde geliştirdiğim bir kontrol mekanizması var. Psikologlar ‘’bilinçaltı’’ deyip milyon kere deney de yapsalar ben dört hecelik bir sözcükle adlandırma taraftarı değilim. Şimdilik görebildiğim sadece flu slüeti. Henüz açıp bakma fırsatı bulamadım. Bunu ister miydim? emin değilim... Korkardım muhtemelen.